با سلام

به وبلاگ God sky خوش آمدید. امیدوارم در این وبلاگ لحظات خوبی را سپری کنید.

توجه

از شما بازدید کنندگان محترم وبلاگ God Sky تقاضا می شود، آثار هنری خود که در موضوع دکلمه و یا دل نوشته است را برای ما ارسال کنید، تا در این وبلاگ قرار گیرد.

شما عزیزان باید توجه داشته باشید که آثار هنری شما باید مطابق با قوانین اسلامی باشد.

با تشکر از شما هنرمندان عزیز

مدیریت God Sky

Emailما جهت ارسال آثار:Hossein.fallah@rocketmail.com

آلبوم فوق العاده زیبا و شنیدنی احسان خواجه امیری به نام یه خاطره از فردا

این هم متنی جالب و خنده دار برای شما دوستان .

این متن را جناب آقای خلیل رستمی از شهر زیبای گالیکش برای ما ارسال کردند.

اگر نمی تونی کپی نکن!

از یک استاد سخنور دعوت به عمل آمد که در جمع مدیران ارشد یک سازمان ایراد سخن نماید. محور سخنرانی در خصوص مسائل انگیزشی و چگونگی ارتقاء سطح روحیه کارکنان دور می زد.
استاد شروع به سخن نمود و پس از مدتی که توجه حضار کاملا به گفته هایش جلب شده بود، چنین گفت: "آری دوستان، من بهترین سالهای زندگی را در آغوش زنی گذراندم که همسرم نبود!"
ناگهان سکوت شوک برانگیزی جمع حضار را فرا گرفت! استاد وقتی تعجب آنان را دید، پس از کمی مکث ادامه داد: "آن زن، مادرم بود!"
حاضران شروع به خندیدن کردند و استاد سخنان خود را ادامه داد...

تقریبا یک هفته از آن قضیه گذشت تا این که یکی از مدیران ارشد همان سازمان به همراه همسرش به یک میهمانی نیمه رسمی دعوت شد. آن مدیر از جمله افراد پرکار و تلاشگر سازمان بود که همیشه سرش شلوغ بود.
او خواست که خودی نشان داده و در جمع دوستان و آشنایان با بازگو کردن همان لطیفه، محفل را بیشتر گرم کند. لذا با صدای بلند گفت: "آری، من بهترین سالهای زندگی خود را در آغوش زنی گذرانده ام که همسرم نبود!"
همان طور که انتظار می رفت سکوت توام با شک همه را فرا گرفت و طبیعتا همسرش نیز در اوج خشم و حسادت به سر می برد. مدیر که وقت را مناسب دید،‌ خواست لطیفه را ادامه دهد، اما از بد حادثه، چیزی به خاطرش نیامد و هر چه زمان گذشت، سوءظن میهمانان نسبت به او بیشتر شد، تا اینکه به ناچار گفت: "راستش دوستان، هر چه فکر می کنم، نمی تونم به خاطر بیارم آن خانم که بود!"

نتیجه اخلاقی:

Don't Copy If You Can't Paste

دکلمه های هوشنگ ابتهاج 

دکلمه های کیومرث کله جویی

  آلبوم جدید دکلمه های مهدی رضوی

من از صبوری خاک عاشق ترم

بیا با هم جوانه کنیم

دلتنگی شاید زمستانی است

در انتظار یک لحظه بهار. 

خسرو شکیبایی پس از سال‌ها نقش‌آفرینی در سینمای ایران،
جمعه، 28 تیر، در سن 64سالگی بر اثر سکته‌ی قلبی
در بیمارستان پارسیان از دنیا رفت.‌

دکلمه اشعار از خسرو شکیبایی
فرمت اهنگ :wma



# صدای پای آب

# روشنی من گل آب

# و پیامی در راه

#ساده رنگ

# در گلستانه

# پیغام ماهی ها

# نشانی

# شب تنهایی خوب

# ندای آغاز

# دوست
در ادامه ی مطلب

یک مار پیتون وحشتناک، عاشق یک پسر شده است /تصویر

تصاویر بیشتر در ادامه ی مطلب

آدم وقتی یه شکستنی رو توی دستش میگیره،حواسش هستش که یه وقت پاش یه جائی نلغزه،یه موقع از توی دستش سر نخوره،مخصوصا اگه قیمت زیادی هم داشته باشه و مهمتر از اون اینکه امانت هم باشه، و چقدر راحت بعضی از ما بی اعتنا هزار بار پامون می لغزه و دلی رو که به امانت دستمون سپرده شده رو می شکنیم و عین خیالمون هم نیستش،انگار که آب هم از آب تکون نخورده و شب راحت چشمامون رو می بندیم و به این امید که دوباره طلوع و غروب خورشید رو می بینیم ....،غافل از اینکه شاید خوابی ابدی باشه و هیچوقت فرصت جبران نداشته باشیم و مرگ بی رحمانه مارو به آغوشه خودش بکشه .... و چقدر دنیای بعضی از ماها کوچیکه!!!!

نام وبلاگ:  درد هایی برای نوشتن

آدرس وبلاگ:http://www.joojeshaer.loxblog.com  

یک مرد روحانی، روزی با خداوند مکالمه‌ای داشت: خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت و جهنم چه شکلی هستند؟
خداوند آن مرد روحانی را به سمت دو در هدایت کرد و یکی از آنها را باز کرد؛ مرد نگاهی به داخل انداخت. درست در وسط اتاق یک میز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن یک ظرف خورش بود؛ و آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد.!

افرادی که دور میز نشسته بودند بسیار لاغر مردنی و مریض حال بودند. به نظر قحطی زده می‌آمدند. آنها در دست خود قاشق‌هایی با دسته بسیار بلند داشتند که این دسته‌ها به بالای بازوهایشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می‌توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پُر کنند. اما از آن جایی که این دسته‌ها از بازوهایشان بلندتر بود، نمی‌توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند…
مرد روحانی با دیدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگین شد. خداوند گفت: تو جهنم را دیدی!
آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد. آنجا هم دقیقا مثل اتاق قبلی بود. یک میز گرد با یک ظرف خورش روی آن، که دهان مرد را آب انداخت!
افراد دور میز، مثل جای قبل همان قاشق‌های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و تپل بوده، می‌گفتند و می‌خندیدند. مرد روحانی گفت: نمی‌فهمم!
خداوند جواب داد: ساده است! فقط احتیاج به یک مهارت دارد! می‌بینی؟ اینها یاد گرفته‌اند که به همدیگر غذا بدهند، در حالی که آدم‌های طمع کار تنها به خودشان فکر می‌کنند!

((تخمین زده شده که ۹۳% از مردم این متن را برای دیگران ارسال نخواهند کرد. ولی اگر شما جزء آن ۷% باقی مانده می باشید، این پیام را با تیتر ۷% ارسال کنید..
من جزء آن ۷% بودم! و به یاد داشته باشید، من همیشه حاضرم تا قاشق غذای خود را با شما تقسیم کنم))